Skip to:

Szczęśliwym finałem zakończyła się walka o bezpłatny dowóz małoletniego Bartosza do ośrodka rehabilitacyjno-edukacyjno-wychowawczego w Kozach. Burmistrz Brzeszcz – która przez wiele miesięcy stała na stanowisku, że taki transport dziecku się nie należy - uwzględniła skargę Rzecznika Praw Dziecka w całości.

Skarga Rzecznika wpłynęła do Urzędu Gminy pod koniec grudnia 2016 r. Rzecznik Praw Dziecka zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Burmistrz Brzeszcz, polegającą na odmowie zorganizowania transportu przez Gminę małoletniemu Bartoszowi Ł. do Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego w Kozach. RPD uznał, że organ zastosował niewłaściwą podstawę prawną przez co naraził chorego na brak zaspokojenia potrzeb zdrowotnych i edukacyjnych.

Powodem odmowy było wskazanie, iż ośrodek w Kozach nie jest placówką znajdującą się najbliżej miejsca zamieszkania dziecka, a co za tym idzie „gmina nie ma obowiązku zapewnienia niepełnosprawnemu uczniowi dowozu do placówki położonej w znacznej odległości od miejsca zamieszkania, czy też poza obwodem lub obszarem gminy”. Organ wskazał, że nie ma obowiązku zapewnienia niepełnosprawnemu uczniowi dowozu do placówki położonej w znacznej odległości od miejsca zamieszkania, czy też poza obwodem lub obszarem gminy. Podano, że Specjalny Ośrodek Szkolno - Wychowawczy w Oświęcimiu spełnia potrzeby określone w zaleceniu orzeczenia o niepełnosprawności.

Rzecznik Praw Dziecka nie zgodził się z powyższym stanowiskiem. W jego opinii Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Oświęcimiu nie świadczy tak kompleksowej i wielogodzinnej opieki nad dzieckiem, jak Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy w Kozach.

Ponadto, odległość dzieląca miejsce zamieszkania małoletniego Bartosza od Ośrodka w Oświęcimiu to 12,1 km, natomiast z miejsca zamieszkania do Ośrodka w Kozach ten dystans wynosi 14 km. Jest to różnica zaledwie 1,9 km. Zatem nie może być mowy o znacznej odległości dzielącej miejsce zamieszkania małoletniego od ośrodka.

Rzecznik w skardze do WSA zauważył, że uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt III CZP 133/10 wskazuje, że na podstawie art. 17 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty gmina jest obowiązana do zapewnienia dziecku upośledzonemu w stopniu głębokim, spełniającemu obowiązek szkolny przez udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do odpowiedniego, wybranego przez rodziców ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego. Jeżeli dowożenie i opiekę organizują rodzice, obowiązek gminy obejmuje zwrot kosztów przejazdu ucznia oraz opiekuna do wybranego ośrodka. Obowiązków tych nie uchyla zapewnienie przez gminę transportu i opieki do innego ośrodka tego samego rodzaju.

Marek Michalak w skardze podniósł również, iż omawiane orzeczenie nie wskazuje konkretnie ośrodka, do którego dziecko ma uczęszczać. Wskazuje jedynie, że istnieje potrzeba zajęć rewalidacyjno-wychowawczych zespołowych w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym z uwagi na upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim. Natomiast Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy w Kozach takie usługi zapewnia.

Burmistrz Brzeszcz uwzględniła skargę Rzecznika Praw Dziecka w całości. Pismem z dnia 28.12.2016 r. poinformowała przedstawicieli ustawowych małoletniego, że od dnia 2 stycznia 2017 r. dziecko będzie miało zapewniony dojazd zorganizowany przez Gminę Brzeszcze do Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczego w Kozach, zgodnie z wnioskiem. Obecnie przewóz ten jest efektywnie realizowany.

Burmistrz Brzeszcz rozpoczęła dowożenie małoletniego Bartosza Ł. zgodnie z wnioskiem rodzica, co jednocześnie stanowi uwzględnienie żądania skargi Rzecznika Praw Dziecka. Jak podaje się w doktrynie, mając na uwadze to, że uwzględnienie skargi w trybie autokontroli z reguły powoduje, iż postępowanie w sprawie staje się bezprzedmiotowe.