Dzieci niewidzialne dla systemu były tematem panelu podczas seminarium BEHAVIOUR IN CRISIS LAB, zorganizowanego przez Uniwersytet Jagielloński. Rzeczniczkę Praw Dziecka reprezentowała Katarzyna Skrętowska-Szyszko, dyrektor Zespołu Zdrowia i Spraw Socjalnych Biura RPD.
Celem seminarium, które odbyło się 30 maja w Krakowie było zgłębienie, w jaki sposób jednostki i społeczeństwa przygotowują się na kryzysy – społeczne, polityczne, środowiskowe i humanitarne oraz jak na nie reagują, ze szczególnym uwzględnieniem grup wrażliwych.
Prelegentami seminarium byli eksperci, ekspertki oraz przedstawiciele i badacze uniwersytetów z Serbii, Czech, Wielkiej Brytanii, USA i Włoch.
Szczególnie ważnym w kontekście zainteresowań Biura RPD był panel koncentrujący się wokół zagadnień dotyczących lokalnego systemu resocjalizacji nieletnich oraz tworzenia bezpiecznej przestrzeni w programach profilaktyki zachowań ryzykownych.
Kim są niewidzialne dzieci?
Niewidzialne dzieci to te wszystkie młode osoby, które są niewidoczne dla systemu edukacji, opieki oraz wsparcia, również dla teoretyków i ekspertów od problematyki dzieci.
Niewidzialność może być instytucjonalna i przejawiać się m.in. ograniczaniem kontaktu z bliskimi lub innymi odpowiedzialnymi dorosłymi. Niewidzialność dotykać może również potrzeb dziecka i przez to uniemożliwiać ich zaspokojenie.
W tej grupie są dzieci ulicy, dzieci, których rodzice przebywają w więzieniu, dzieci uchodźcze czy dzieci w drodze. To też osoby, które doświadczyły przemocy domowej, żyjące w skrajnym ubóstwie i w wykluczonych przestrzeniach miejskich. Dzieci te dotknięte są kryzysami psychicznymi, niepełnosprawnościami, posiadają specjalne potrzeby edukacyjne, zagrożone są niedostosowaniem społecznym i demoralizacją, odznaczają się syndromem PTSD.
Uczestnicy wydarzenia wspólnie szukali odpowiedzi na to, jak można połączyć siły i w jakich obszarach podjąć współpracę, by poprawić los niewidzialnych dzieci.