Kryzysowi bezdomności wśród młodzieży i młodych dorosłych w całości było poświęcone spotkanie, które odbyło się online na profilach w mediach społecznościowych Rzeczniczki Praw Dziecka
Całość rozmowy, która odbyła się 31 lipca 2025 r. dotyczyła zjawiska, które rzadko w społecznym odbiorze kojarzone jest z bardzo młodymi osobami. Tymczasem w Polsce są ludzie, którzy wkraczają w dorosłość bez domu. Według danych z ogólnopolskiego badania z lutego 2024 r., kryzysu bezdomności doświadczają w naszym kraju 1524 osoby do 17. roku życia. Wśród tzw. młodych dorosłych, czyli osób w przedziale wiekowym 18-25 lat, problem dotyczy 1022 osób.
Rozmowa z ekspertkami
Monika Horna-Cieślak do rozmowy zaprosiła ekspertki. Agnieszka Sikora to prezeska i założycielka Fundacji po DRUGIE. Jest autorką projektów i działań podejmowanych przez Fundację na rzecz młodych ludzi w kryzysie bezdomności. Jej działalność na rzecz młodzieży była wielokrotnie nagradzana, m.in. otrzymała Okulary Księdza Kaczkowskiego, nagrodę im. Jana Rodowicza „Anody” przyznawaną przez Muzeum Powstania Warszawskiego czy Nagrodę Korczaka.
Renata Szczepanik to pedagożka resocjalizacyjna, kryminolożka, profesorka w Katedrze Pedagogiki Społecznej i Resocjalizacji na Wydziale Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego. Jest autorką licznych publikacji naukowych poświęconych readaptacji społecznej oraz bezdomności młodych dorosłych.
Niewidzialni
Ekspertki podzieliły się swoją wiedzą i doświadczeniem jednocześnie mocno podkreślając, że młode osoby zmagające się z kryzysem bezdomności starają się nie wyróżniać w tłumie, ukrywają swoje problemy.
Zdaniem ekspertek oficjalne dane dotyczące młodzieży i młodych dorosłych w kryzysie bezdomności nie oddają skali zjawiska i towarzyszących mu wzywań. Badania prowadzone są tylko w wybranych momentach i miejscach, co sprawia, że wielu młodych w kryzysie pozostaje niewidocznych dla systemu. Bo młodzi często nie śpią na ulicy, nocują tymczasowo u znajomych, w pustostanach, hostelach, nieformalnych miejscach.
Co ważne, młodzi w kryzysie bezdomności z pozoru niczym nie różnią się od innych osób w swoim wieku20-latków. W rzeczywistości nie mają domu, wsparcia ani bezpiecznego miejsca, do którego mogliby wrócić. Mają za to bagaż doświadczeń. To dzieciństwo naznaczone przemocą, zaniedbaniem czy pobytem w placówkach. Niosą ze sobą traumy, uzależnienia, zaburzenia psychiczne, poczucie samotności i długą historię braku stabilizacji. Dlatego we wspieraniu ich ważne jest także wzajemne zaufanie i wiara, że jest szansa na realną pomoc.