Z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie zmiany zasad refundacji systemów ciągłego monitorowania glikemii w odniesieniu do dzieci i młodzieży chorujących na cukrzycę typu I zwróciła się Rzeczniczka Praw Dziecka do Ministerstwa Zdrowia.
– Zapewnienie dzieciom realnego dostępu do nowoczesnych systemów ciągłego monitorowania glikemii stanowi nie tylko kwestię organizacyjną, ale przede wszystkim obowiązek państwa wynikający z ochrony dobra dziecka i z potrzeby stworzenia warunków do leczenia zgodnego ze współczesną wiedzą medyczną. System finansowania świadczeń powinien wspierać bezpieczeństwo terapii, a nie przerzucać zasadniczą część kosztów na rodziny dzieci przewlekle chorych – podkreśliła w piśmie z 29 kwietnia 2026 r. Monika Horna-Cieślak.
Cukrzyca typu I
Cukrzyca typu I jest chorobą przewlekłą, wymagającą całodobowego monitorowania i bieżącego podejmowania decyzji terapeutycznych. W przypadku dzieci ciężar prowadzenia terapii spoczywa w przeważającej mierze na rodzicach lub opiekunach, którzy muszą zapewniać kontrolę glikemii także w nocy, reagować na wahania poziomu glukozy oraz dostosowywać leczenie do aktywności dziecka, diety, infekcji lub innych okoliczności klinicznych. W praktyce oznacza to stałe, wysokie obciążenie organizacyjne i emocjonalne po stronie rodziny, a nie jedynie koszt zakupu urządzenia medycznego.
Model refundacji
Obowiązujący model refundacji różnicuje poziom wsparcia finansowego w zależności od rodzaju technologii oraz kategorii pacjentów.
Jednak jak wskazała Rzeczniczka Praw Dziecka w praktyce obowiązujące limity powodują, że znacząca część kosztów najnowocześniejszych rozwiązań pozostaje po stronie rodzin. Problem nie polega więc wyłącznie na samym istnieniu refundacji, lecz na jej realnej skuteczności ekonomicznej.
Postulaty RPD
Mając na uwadze dobro dziecka, bezpieczeństwo terapii oraz konstytucyjny obowiązek zapewnienia szczególnej ochrony zdrowia dzieci Monika Horna-Cieślak poprosiła resort zdrowia o ustosunkowanie się do postulatów, w tym: podniesienia limitu finansowania do poziomu odpowiadającego realnym cenom rynkowym nowoczesnych sensorów tak, by refundacja miała rzeczywisty, a nie jedynie formalny charakter, wprowadzenia dla dzieci pełnego finansowania sensorów tak, by rodzice nie byli zmuszeni do ponoszenia dopłat, rozszerzenia kryteriów medycznych dostępu do refundacji w szczególności tak, by obejmowały one nie tylko pacjentów z bardzo wąsko zdefiniowanym profilem klinicznym, lecz także dzieci, u których nowoczesny sensor stanowi istotny element bezpiecznego prowadzenia terapii insulinowej, wprowadzenia mechanizmu okresowej waloryzacji limitów refundacyjnych, rozważenia synchronizacji zasad refundacyjnych z rozwiązaniami dotyczącymi świadczeń gwarantowanych, aby system był spójny, przewidywalny i łatwy do stosowania przez lekarzy, świadczeniodawców i rodziców.