Sąd Najwyższy uchyla wyrok w sprawie nauczyciela. Apelowała o to RPD

Jasno zielony budynek z ozdobnymi kolumnami

Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu okręgowego w sprawie nauczyciela, któremu zarzucono wielokrotne doprowadzanie małoletnich uczennic do poddawania się innym czynnościom seksualnym i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kasację prokuratora rejonowego w tej sprawie poparła Rzeczniczka Praw Dziecka w 2025 r.

Zarzuty wobec nauczyciela

Sprawa dotyczyła nauczyciela, któremu zarzucono wielokrotne doprowadzanie małoletnich uczennic (w wieku ok. 7-8 lat) do poddawania się innym czynnościom seksualnym, polegającym m.in. na dotykaniu okolic intymnych.

Wyroki sądów

Sąd rejonowy uznał oskarżonego za winnego, natomiast sąd okręgowy uniewinnił go kwestionując wiarygodność zeznań pokrzywdzonych. Sąd okręgowy wskazał, że działania oskarżonego nie wyczerpywały znamion art. 200 kodeksu karnego (seksualnego wykorzystania małoletniego), ani nawet art. 217 kodeksu karnego (naruszenia nietykalności cielesnej).

RPD poparła kasację

23 grudnia 2025 r. Rzeczniczka Praw Dziecka poparła kasację prokuratora rejonowego wniesioną 11 września 2025 r. do Sądu Najwyższego. Mówiła o rażącym i mającym istotny wpływ na treść wyroku naruszeniu przepisów prawa karnego procesowego polegającego na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej poprzez dokonanie dowolnej, wybiórczej i oderwanej od stanu faktycznego oceny dowodów, w tym przede wszystkim z zeznań pokrzywdzonych.

Monika Horna-Cieślak w piśmie do Sądu Najwyższego wskazała, że dla prawidłowej oceny dowodu z zeznań małoletnich niejednokrotnie niezbędnym jest pozyskanie wiadomości specjalnych (dotyczących przykładowo rozwoju emocjonalnego i poznawczego dzieci). Właściwym środkiem dowodowym jest przy tym dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a nie podejmowanie samodzielnych prób oceny zeznań małoletniego wedle zasad, jakie stosowane są w ocenie dowodu z zeznań dorosłych świadków. Skutkiem niewłaściwej oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonych jest uznanie za w pełni wiarygodne zeznań oskarżonego. Całościowa analiza treści uzasadnienia zaskarżanego kasacją wyroku wskazywała na fakt, że sąd nie tyle podjął próbę ustalenia czy oskarżony dopuścił się czynu zabronionego, ile nie dostrzegł nieprawidłowości i podstaw do odpowiedzialności karnej osoby, która dotyka małoletnich w wieku 7-8 lat w miejscach, które dla dorosłych uznane są za intymne.

Wyrok Sądu Najwyższego

Na rozprawie 26 czerwca 2026 r. przed Sądem Najwyższym Marcelina Krajnik z Zespół Prawa Karnego reprezentując Rzeczniczkę Praw Dziecka poparła stanowisko wyrażone wcześniej na piśmie.

Sąd Najwyższy uchylając wyrok wskazał, że sąd okręgowy dokonał wadliwej oceny dowodów: zeznań pokrzywdzonych, wyjaśnień oskarżonego i opinii biegłej psycholog. Podkreślił, że sąd okręgowy wręcz poszukiwał argumentów dla zdyskredytowania zeznań jednej z pokrzywdzonych.

W ustnych motywach wskazano na liczne naruszenia procesowe po stronie sądu okręgowego i konieczność ponownego rozpoznania sprawy.