Rzeczniczka Praw Dziecka zwróciła się do Ministerstwa Zdrowia w sprawie zapewnienia dzieciom chorującym na cukrzycę oraz ich rodzicom i opiekunom bezpiecznego i przejrzystego sposobu postępowania z odpadami powstającymi w związku z prowadzeniem terapii domowej.
Monika Horna-Cieślak w piśmie z 20 sierpnia 2026 r. wskazała, że wystąpienie pozostaje w związku z interpelacją nr 19041 skierowaną do MZ przez grupę posłów. Ma znaczenie z perspektywy ochrony praw i dobra dziecka.
– Coraz szersze wykorzystanie systemów ciągłego monitorowania glikemii oraz pomp insulinowych sprawia, że terapia prowadzona w warunkach domowych wiąże się z wykorzystaniem różnego rodzaju elementów jednorazowych, które po zakończeniu użytkowania wymagają właściwego zabezpieczenia i zagospodarowania. Okoliczność ta dodatkowo przemawia za potrzebą oceny, czy obecnie funkcjonujące rozwiązania odpowiadają rzeczywistym warunkom współczesnego leczenia dzieci chorujących na cukrzycę – napisała Rzeczniczka Praw Dziecka.
Odpady stwarzają ryzyko
Niewłaściwe postępowanie z przedmiotami wykorzystywanymi w procesie leczenia może stwarzać ryzyko dla osób pozostających z nimi w kontakcie. Z tego względu zasadne jest, aby rodzice i opiekunowie mieli jasną informację o sposobie postępowania z poszczególnymi zużytymi elementami terapii, o sposobie ich zabezpieczenia oraz o miejscach, w których mogą zostać bezpiecznie przekazane.
Zabezpieczyć i ochronić
RPD zwróciła się do MZ z prośbą o rozważenie analizy funkcjonowania obecnych rozwiązań w zakresie postępowania ze zużytymi elementami terapii cukrzycy prowadzonej w warunkach domowych oraz – w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby – wypracowania rozwiązań lepiej odpowiadających potrzebom dzieci i ich rodzin. Zasadne wydaje się rozważenie, czy istnieje możliwość ułatwienia rodzinom dzieci chorujących na cukrzycę dostępu do miejsc, w których zużyte elementy terapii mogłyby być przekazywane w sposób bezpieczny, jednoznaczny i możliwie prosty.
Rzeczniczka za wartościowe uważa uwzględnienie w ewentualnych pracach przedstawicieli środowiska diabetologicznego, organizacji pacjentów oraz rodziców i opiekunów dzieci chorujących na cukrzycę. Ich doświadczenie może stanowić ważne źródło informacji o praktycznym funkcjonowaniu obecnych rozwiązań i pozwolić na wypracowanie mechanizmów odpowiadających rzeczywistym potrzebom rodzin.